دعای سمات (که به دعای شبّور هم معروف است) محتوایی اعتقادی وتاریخی دارد ، وبا اشاره به نامهای پروردگار و شگفتی های خلقت خدا و قدرت بی نظیر او که در بعثت پیامبران ومعجزه ها آشکار میشد، و با یادی از حضرت موسی حضرت ابراهیم ، حضرت یعقوب ، حضرت اسحاق ، وحضرت محمّد (ص) ، و حوادث مربوط به پیامبران الهی، خداوند را به همه مقدّسات سوگند میدهد، و مغفرت و رحمت او را می طلبد .

این دعا در «مصباح» شیخ طوسی و «جمال الأسبوع» سیّد بن طاووس وکتاب های کفعمی از «محمّد بن عثمان عمری»- که یکی از نوّاب چهارگانه حضرت مهدی عجّل اللَّه تعالی فرجه الشّریف بود از امام باقر و امام صادق علیهما السلام روایت شده ، و مستحب است این دعا را در ساعات آخر روز جمعه بخوانند. بیشتر علمای گذشته بر خواندن این دعا مواظبت می کردند .